Luzine: drie hanen in één kot

Na twee keer onze reservering te moeten verzetten is het ons vorige week donderdag eindelijk gelukt om in Luzine te geraken.

Ik was zeer benieuwd naar dit veelbesproken restaurant van chefs Koen, Didier en Jeroen.
Drie chefs in één keuken, mij lijkt het een moeilijk feit, ik haal me dan het beeld van drie hanen in één kippenhok voor de ogen.  Maar hier werkt het blijkbaar zonder vechten, net zoals de goed geoliede zaalploeg die er in slaagt zonder teveel gekakel een vlotte service te verzorgen.
5 hapjes  bij het aperitief, wij kozen een GT’ke, die een eerste aanzet gaven van wat er ging volgen. Niet alles even wouw maar afwisselend en voldoende interessant om de nieuwsgierigheid verder aan te wakkeren.


Het eerste voorgerecht, tartaar van Limousin met krokante aardappel, dragon en waterkers waren een ode aan de Belgische biefstuk friet. Perfect qua smaak en structuur, mijn favoriet van de hele avond. Ook al eet ik zelden biefstuk friet, in deze versie zou ik het vaker bestellen!
Als tweede inktvis en preskop, na het vorige werd ik hier niet zo warm van. De inktvis was nogal overvloedig gekruid met paprika en deed me denken aan het zakje chips dat ik als kind op café van mijn ouders kreeg om mijn “ik wil naar huis” gezaag in de kiem te smoren.

Volgende ‘gerechtje’ was voor mij weer een voltreffer. Zeetong en Noordzee garnalen met artisjok, aardappel en arbequina overgoten met een zalig soepje van bloemkool. Smullen!

Hierna volgden griet & asperges vermomd als pasta carbonara. Origineel maar ik vond het nogal zwaar.  Als tweede hoofdgerecht kregen we kalf met broccoli en morieljes voorgeschoteld. Het feit dat ik me het bordje met moeite kan herinneren en dat we er geen foto van namen zegt veel over het gerecht. Lekker, niets verkeerd mee maar niet bijster origineel.

Als afsluiter kregen we keuze tussen twee soorten taart, eentje met mango, kokos en witte chocolade ofwel met banaan caramel en slagroom.
Mijn tafelgenoot koos voor het laatste en dus had ik de reflex voor de andere te kiezen. Volgende keer zou ik toch voor de banaan kiezen maar dat is puur een persoonlijke keuze en eigenlijk had ik niet echt behoefte meer aan een dessert. Met honger ga je hier immers niet buiten en zeker niet met dorst want sommelier David schonk de aangepaste wijnen veelvuldig bij. Een hele grappige en ongelooflijk enthousiaste man trouwens deze sommelier. Hij bood een verrassend assortiment aan wijnen die we zelf nooit uit het rek zouden halen maar die perfect aansloten bij wat er op ons bord lag.

Kortom, ons geduld heeft geloond en de drie hanen hebben onze verwachtingen ingelost. We’ll be back! Kukeluku!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s