L’huitrière à Lille

Rijsel, nee dank je, ik ga liever naar Lille. Rijsel associeer ik met grijs weer en regen, Lille daarentegen klinkt zonnig en opgewekt. Misschien omdat ik een voorkeur heb voor namen die met een L beginnen.

Tweede kerstdag nam hubbie, wiens naam niet met een L begint maar voor wie ik toch een uitgesproken voorkeur vertoon, me mee naar deze mooie stad. En zoals altijd wanneer ik met hubbie (misschien moet ik voortaan Lubbie zeggen) op stap ga kent hij daar een goed restaurant van vroeger toen hij nog met zijn ouders, in zijn studententijd of met madam X, Y of Z op stap ging.

Zo ook in Lille vertelde hij over L’huitrière waar hij als kind met zijn ouders oesters ging eten. Een oude glorie in een mooi gebouw verduidelijkte hij. Maar oude glories zijn vaak ook vergane glories. Dan denk ik met enige tristesse aan de Falstaff in Brussel waar op een zaterdagmiddag gemiddeld 5 man zit, je een half uur moet wachten om bediend te worden en waar de dienster niet meer weet wat een Half-en-half is. Maar we waren in Lille en niet in Brussel en dus zocht ik online L’Huitriere op en kwam tot de aangename conclusie dat het nog steeds een drukbezocht restaurant is met een klassieke doch zeer mooie kaart. Wij dus daarheen, na eerst voor alle zekerheid online gereserveerd te hebben, wat achteraf een slimme zet bleek te zijn.

En ja, deze oude glorie schittert nog. Een prachtig gebouw met de nodige grandeur, een mooie klassieke kaart en heel uitgebreide wijnaanbod waar Lubbie zich met veel plezier in verdiepte.

We kozen voor de zakenlunch bestaande uit een voorgerecht, hoofdschotel en dessert.  45€ was een correcte prijs, zeker in vergelijking met de toch vrij hoge à la carte prijzen. Na twee amuses begonnen we, hoe kan het ook anders als je hier bent, met oesters Fines Claires n°3.

Als hoofdgerecht koos ik voor ‘Gamba’s rôties dans un bouillon tajine, légumes d’un couscous’ en Lubbie ging voor ‘Pavé de cabillaud rôti, risotto comme une paella, émulsion au chorizo’. Van die chorizo-émulsion mochten ze me gerust een potje meegeven.


Voor het dessert koos ik ‘Mi-gratin, mi-soufflé aux agrumes’ en mijn tafelgenoot voor ‘Cramique perdu, glace à la bière’. We sloten deze lekkere maaltijd af met een koffie  en een super cognac waarvan ik spijtig genoeg de naam niet meer weet.

Dus wie naar Lille gaat, of naar Rijsel als het regent, ga dan zeker lunchen in deze oude maar nog lang niet vergane glorie.
En wie niet veel tijd heeft kan ook vooraan in de bar aan de toog oesters eten al vond ik deze ruimte vrij kil en mis je dan de mooie zaal achteraan.

We’ll be back of moet ik zeggen ‘nous serons de retour’.

http://www.huitriere.fr/

Advertenties

One comment

  1. Dat zag er lekker uit op de foto’s. Lang geleden dat ik nog in R..Lille geweest ben. Toch maar eens terug afzakken naar het zuiden, als ik dit zie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s