San BXL

In afwachting van een winnend lotje of onverwachte bonus om een bezoekje te kunnen brengen aan restaurant L’air du Temps van chef Sang-Hoon Degeimbre brachten we op een uitzonderlijke zwoele donderdagavond een bezoek aan San, de bistro die de chef eerder dit jaar opende in onze favoriete Brusselse wijk. De ideale manier om toch al eens te kunnen proeven van de creaties van de chef van het jaar, volgens Gault&Millau.

Het interieur is heel fris en jong. Niet fancy of chique maar simpel en gezellig. Beneden de open keuken met toog en boven een tiental tafeltjes. Dat Nederlands hier een moeilijk feit is hadden we op Tripadvisor al gelezen dus dan maar in het Frans.
Online had ik gelezen dat je kan kiezen uit 4 of 5 gangen maar volgens de kaart die we kregen hadden we maar één mogelijkheid nl 5 gangen. Goed dat we dus al van plan waren voor de full monty te gaan.


De drankkaart is vrij beperkt en dan is het spijtig dat het meisje dat ons bediende geen tip kon geven over welk bier als aperitief een aanrader is.
Ook gaf ze geen uitleg over het menu, niet aan het begin van de avond en niet bij het inzetten van de borden. Ook geen svp of ‘”Ca vous a plu?”.
Was ze nieuw, anderstalig (anders dan frans) of dik tegen haar zin aan het werken, het was ons niet duidelijk.
Ter compensatie was er gelukkig de enthousiaste chef Toshiro Fujii die we om meer uitleg vroegen over één van de gerechten.

Maar uiteindelijk gaat het om de bowls en die, die waren gelukkig voortreffelijk.
Het eerste gerechtje met inktvis was een frisse, lichte zure combinatie. Op een hete avond als deze hadden de ingrediënten iets kouder mogen zijn maar soit, dergelijke temperaturen zijn we in België nu éénmaal niet gewoon.
De tweede bowl was een versie van de Belgische klassieker tomaat garnaal. Lekkere tomaatjes en garnituren maar de garnalen waren wel heel ver te zoeken. Ok, garnalen zijn duur momenteel maar tien garnaaltjes, dat is wel héél weinig.


De derde bowl, Liernu, is de signature dish van L’air du Temps vertelde Toshiro Fuji ons. Een prachtige compositie van groenten. Voor mij de beste bowl van de vijf.
Als ‘hoofdgerechtje’ kregen we Osso Bucco. Een vrij rijk gerecht, klassiek maar met enorm diepe smaken en een stukje merg als te delen side-dish. Als laatste kregen we perzik met amandelijs. Fris en fruitig, een mooie afsluiter.

Samenvatting: lekker eten maar de totaalervaring viel tegen door de onpersoonlijke bediening. Pech misschien maar wel spijtig.

Volgende keer gaan we sneller de deur schuinsover binnenstappen, bij Gramm. Daar ook lekkere en verrassende gerechten én sympathiek personeel dat enthousiast uitleg geeft en lekkere wijnen voorstelt.

 

Advertenties

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s